Splitsingswet

De Splitsingswet is bedoeld voor bedrijven om de concurrentie te bevorderen. Dat houdt in dat een energieleverancier niet meer in het bezit mag zijn van een eigen netwerk. Voorheen was dat wel zo en kon de energieleverancier ook netbeheerder zijn. Dit kwam de concurrentie op de energiemarkt niet ten goede. Zij werden daarom gedwongen om hun netwerk activiteiten op te splitsen. 

Voor de Splitsingswet droeg energieleverancier ook de pet van netbeheerder

In de oude situatie kon de leverancier inkomsten uit hun netbeheer gebruiken om eventuele verliezen uit de energiesector op te vangen. Een netbeheerder bezit een monopolie positie. Een consument kan niet wisselen van netbeheerder. Ook dat is een reden voor de splitsing. Zo kan er ook beter toezicht worden gehouden door de ACM.

Niet alle energieleveranciers bezaten een eigen netwerk. De bekende energieleveranciers zoals Essent, Nuon, Eneco en Delta bevonden zich wel in deze positie. Essent en Nuon splitsten eerder al op. Essent in 2009 en Nuon in 2008 al.

Een netbeheerder mag namelijk ook geen commerciële activiteiten uitvoeren. Daarbij komt dat een netbeheerder ondanks zijn monopolie positie nog altijd efficiënt moet werken.

Wet onafhankelijk Netbeheer

De Wet op Onafhankelijk Netbeheer stelt ook dat netbeheerders zelf het netwerk onderhouden. Hiervoor mogen dus geen derde partijen ingeschakeld worden. De WON ofwel Splitsingswet werd in 2006 al in het leven geroepen. Toch waren er energiebedrijven die tegen de wet waren. Delta en Eneco hebben tot het laatst geprocedeerd maar verloren van de Nederlandse Staat. Zij moesten uiterlijk in 2017 opgesplitst zijn.

Buitenlandse energiebedrijven treden toe op de Energiemarkt

De Splitsingswet zorgde er voor dat Essent en Nuon niet meer in Nederlandse handen was. Essent werd overgenomen door het Duitse RWE en Nuon door het Zweedse Vattenfall. Eneco is nu nog in handen van 53 gemeenten en staat officieel in de etalage om overgenomen te kunnen worden.